Πέμπτη, 31 Ιανουαρίου 2013

Μόνο ερασιτέχνες ;

Η ιδανική ηλικία ενός γονιού ;

"Αμάρτησα για μια τυρόπιτα": Το ελληνικό Μελό και τα μελένια δάκρυα !! / Γ΄

Κείμενα για τον ελληνικό κινηματογράφο και το μελό
Μελό και φαρσοκωμωδία. Η ευθύνη των παραγωγών για το κατάντημα
   Μελό και φαρσοκωμωδία είναι τα δύο είδη που δυναστεύουν τον ελληνικό κινηματογράφο. Μετανοούσες αμαρτωλές, συντριμμένες αναξιοπαθούσες καρδιες, επανευρισκόμενα εγκαταλελλειμμένα νόθα πλάσματα, ευγενικά και υπέροχα που κατατρέχονται από τη σκληρή μοίρα, μας αραδιάζει το πρώτο, 
  
 σωφεράκια και μαστοράκια, ατσίδες της πιάτσας που πεινάνε αλλά τα βολεύουνε με διάφορες κομπίνες και στο τέλος λύνουν από ένα θαύμα, το πρόβλημα της ζωής τους, μας παρουσιάζει το δεύτερο. 
    
  
   Φτιαχτές οι καταστάσεις και στα δυο, ψεύτικα και άπλαστα τα πρόσωπα, πουθενά δεν βρίσκουν αντιστοιχία στην πραγματικότητα.
    Έχουν το χρώμα μόνο το εξωτερικό του περιβάλλοντος, δανείζονται επιπόλαια κάποιους χαρακτήρες, κάποια αισθήματα, κάποιες τάσεις των πραγματικών ανθρώπων που υποτίθεται πως αντιπροσωπεύουν για να ξεγελάσουν το θεατή και να τον κάνουν να ενδιαφερθεί, να συγκινηθεί ή να γελάσει με τα πάθη τους, χωρίς να του προσφέρουν ούτε μια ελάχιστη νύξη αλήθειας.
  Τον αποκοιμίζουν, τον αποχαυνώνουν τον κάνουν να πιστεύει πως δεν υπάρχουν στον κόσμο άλλα βάσανα, άλλες εγνοιες, παρά τα βάσανα της καρδιάς, ή πως κι αν υπάρχουν κι άλλες έγνοιες  αν η φτώχεια και η πείνα μαστίζουν τον κόσμο, βρίσκεται πάντα τρόπος για να τα βολέψει κανείς.
  Κανόνας απαράβατος: τα αισθηματικά μελό εξελίσσονται μέσα σ' έναν πλούσιο διάκοσμο, ευρύχωρα σπίτια, άνετα σαλόνια, ανάμεσα σε πρόσωπα που δεν έχουν οικονομικές απασχολήσεις και οι φαρσοκωμωδίες στις λαϊκές γειτονιές, σε άθλια φτωχόσπιτα, ανάμεσα σε πειναλέους και ξυπόλητους που κάνουν δουλειές του ποδαριού και που δεν δείχνουν να παίρνουν στα σοβαρά την πείνα τους και τη γύμνια τους. 
  Πρέπει ο θεατής στην πρώτη περίπτωση να μεταφέρεται σ' ένα ιδανικό κόσμο, έξω απ' την πραγματικότητα, όπου τίποτ΄άλλο δεν υπάρχει παρά μόνο τα αισθήματα, και στη δεύτερη να τοποθετείται μεν (επιπόλαια πάντα) μες στην πραγματικότητα, αλλά να πείθεται πως στο κάτω-κάτω η πραγματικότητα αυτή δεν είναι τόσο φοβερή και πιεστική και μπορεί κανείς με λίγη καπατσοσύνη να της ξεφύγει.
   Αν κάποιος πεθαίνει φτύνοντας αίμα μονάχος κι έρημος στη σοφίτα του επειδή σακατεύτηκε τρίβοντας πατώματα για να εξοικονομήσει το πενηντάρικο του εισιτηρίου που του χρειαζόταν για να πάει να πεθάνει στο χωριό του σ' αυτό φταίει το κακό του το κεφάλι. 
   Ο θεατής των ελληνικών ταινιών πρέπει προπαντός να μην απασχολείται με προβλήματα. Πρέπει να μην κουράζει το φτωχό του το μυαλό αφού κανείς δεν τον έμαθε να το κουράζει. Άλλωστε κι ο ίδιος δεν θέλει να κουράζεται με προβλήματα, λένε οι παραγωγοί.
Αντώνης Μοσχοβάκης
ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΣ ΤΥΠΟΣ 12-3-60
Πινακοθήκη Τόλη Βοσκόπουλου
 
Για σένα ο δρόμος είναι δρόμος 
τι πα να πει είναι στραβός
ποιο θάναι το φινάλε όμως
δεν το μαντεύεις ακριβώς
Άκης Πάνου, 1933-2000, 
Έλληνας λαϊκός συνθέτης & Στιχουργός
Δύο είναι οι εχθροί της ανθρώπινης ευτυχίας: πόνος και ανία.
Άρθουρ Σοπενχάουερ, 1788-1860, Γερμανός φιλόσοφος
Χαίρομαι να τους βλέπω ευτυχισμένους
έστω από κουταμάρα.
Τίτος Πατρίκιος, 1927 -, Έλληνας ποιητής
Από το περιοδικό "Αργώ" Μάϊος 1962
  Δυο γνωρίσματα χαρακτηρίζουν, στις γενικές του γραμμές, τον σημερινό ελληνικό κινηματογράφο.
Το πρώτο: δεν είναι ελληνικός.
Το δεύτερο: δεν είναι κινηματογράφος.
  Δεν είναι ελληνικός, γιατί δεν κατάφερε (ή δεν θέλησε) να δώσει ίσαμε σήμερα ούτε μια γνήσια ελληνική στιγμή.  
   
    Και δεν είναι κινηματογράφος, γιατί δεν είναι τέχνη, αλλά μια απαράδεχτη σύμβαση. Δεν υπακούει στην ιδιαίτερη νομοτέλεια που επιβάλλει το αισθητικό αυτό είδος, αλλά χρησιμοποιεί (προχειρότατα) μόνο υα στοιχεία που συνιστούν τη μορφή του.


  ..... Κι ενώ τόσα χρόνια δεν καταφέραμε ούτε ένα βήμα στην τυποποίηση των γεωργικών και βιομηχανικών προϊόντων μας, ο κινηματογράφος μας προσφέρει έτοιμες τις κονσέρβες του με πάγιες και απλές συνταγές.


   
   Λάμβάνετε ένα όνομα βαρύγδουπο, και αναλόγως του είδους που επιθυμείτε να σερβίρετε, πλάθετε ευχερώς, αλλάζοντας κάθε φορά τα πρόσωπα.


   α. Μια "τραγική ιστορία" (εκείνη φτωχιά, εκείνος πλούσιος, εκείνη έγκυος, εκείνος την εγκαταλείπει, στο τέλος τιμωρείται. Παραλλαγή: εκείνη πλούσια, εκείνος φτωχός, τον αγοράζει, εκείνος αγαπάει μια άλλη φτωχή και τίμια, η πλούσια τιμωρείται).
...γ. Μια "κοινωνική ιστορία", όπου με μια δόση αμπελοφιλοσοφίας(όλα εδώ πληρώνονται, η καρδιά του φτωχού δεν έχει αντάλλαγμα, τα πλούτη δεν κάνουν την ευτυχία, το ορφανό θα το αναθρέψουν οι γείτονες κ.ο.κ.) εξασφαλίζετε και τον οβολό και των αριστερών, ακινδύνως.
  
  Σ' όλες αυτές τις κατηγορίες, που εξαντλούν τα ενδιαφέροντα του ελληνικού κινηματογράφου, όχι όμως και το ενδιαφέρον του κοινού του, οφείλουν να επισυμβούν (και επισυμβαίνουν τα εξής:
  α. Εκείνος (ως πλούσιος) την πάει στα μπουζούκια (ή εκείνη , ως πλούσια, ζητάει μπουζούκια). (Εννοείται ότι σπανίως υπάρχουν σωστά μπουζούκια). Ο σκηνοθέτης φωτογραφίζει ανάλογα -ανάλογα με το κουράγιο ή τις ελλείψεις του- 3 έως 5 τραγούδια και για να μη χαλαρώσει και η "υπόθεση" παρεμβάλλει που και που τους "πρωταγωνιστές" με υγρά (ή βαριά) μάτια.
 
  Ακολουθεί το καλούμενο "χορευτικό" -άλλο ένα πεντάλεπτο καθυστέρηση η υπόθεση. Δηλαδή η απάτη της κινηματογράφησης τραγουδιών και χορευτικού μπορεί να καλύψει το 1/6 της συνολικής διάρκειας προβολής.
  
  Τελευταία εξέλιξη του ελληνικού κινηματογράφου είναι η υποκατάσταση του παρωχημένου χορευτικού με νούμερο στρηπ-τηζ.
 
 β. Για τη Μεσογειακή μας ιδιοσυγκρασία, ένας βιασμός (ή έστω μια σκηνή βίαιου ερωτικού πάθους) θεωρείται εκ των ουκ άνευ. Τα γεγονότα εξελίσσονται έτσι:


   Εκείνη σέξυ, βαθύζωνη και ευρύστερνη, χτενισμένη άψογα, ξαπλώνεται υπτίως με προσοχή. Η κατά γόνυ άρθρωση κάμπτεται τότε σε σχήμα οξείας γωνίας, ενώ εκτίθεται με ένα τεμάχιο στήθους. 


  Ο εραστής, ιδρωμένος σαν αφρικάνος με ελώδεις, άνωθεν. Η αρετή πάσχει, αλλά το πάθος νικά. Το όλον, φωτογραφίζεται πλαγίως με αυξομειούμενο φωτισμό. Όπου και να πάω, η Ελλάδα με πληγώνει, νοσταλγεί ο Σεφέρης.
Ηλίας Παπαδημητρακόπουλος
Η Πινακοθήκη της προδομένης αγάπης
 
 
 
Όποιος μας πρόδωσε, δεν θα μας συγχωρέσει ποτέ
 για την πράξη του αυτή.
Nicolás Gómez Dávila, 1913-1994, Κολομβιανός συγγραφέας
Όταν προδίνεις κάποιον άλλον, προδίνεις και τον εαυτό σου.
Isaac Bashevis Singer, 1902-1991, 
Αμερικανοπολωνοεβραίος συγγραφέας
Η προδοσία είναι η μόνη αλήθεια που μένει.
Arthur Miller, 1915-2005, Αμερικανός θεατρικός συγγραφέας
Το προσκλητήριο μου έπεσε απ’ τα χέρια
όχι δεν γίνεται, δεν είναι δυνατόν…
Λαϊκόν άσμα του Μάκη Χριστοδουλόπουλου, 
σε στίχους Νίκου Βαξεβανέλη
Ο οίκτος είναι προδοσία
Ροβεσπιέρος, 1758-1794, Γάλλος πολιτικός
Δεν περνάει ούτε μια μέρα που να μην απατώ τον εαυτό μου.
Altan, 1942-, Ιταλός σκιτσογράφος
Ένας άνθρωπος που δεν μπορεί να γελάσει 
δεν είναι απλώς έτοιμος για προδοσία και απάτες, 
αλλά όλη του η ζωή είναι προδοσία και απάτες.
Thomas Carlyle, 1795-1888, Άγγλος συγγραφέας
Είμαι ένας δείπνος μυστικός 
δίπλα ο Ιούδας κλαίει σκυφτός
και είμαι αδερφός του
Νίκος Παπάζογλου, 1948-2011, Έλληνας τραγουδοποιός
Την προδοσία πολλοί ηγάπησαν, τον προδότη ουδείς.
Ανώνυμος
Παίζει σε διπλό ταμπλό.
Φράση Παροιμιώδης
Δέκα απονενοημένες συμβουλές ενός θεατή προς Έλληνες σκηνοθέτες.
1ον Μη δείχνετε ρεαλιστικές σκηνές έρωτα.
Πρώτον μας έχετε μπαφιάσει. Δεύτερον δεν τις δείχνετε καλά. 
Τρίτον δεν είναι πρωτότυπο. Τέταρτον δεν είναι εμπορικό. Θυμηθείτε: πολλά εκατομμύρια άνθρωποι, ακόμα και στην Ελλάδα, τα κάνουν αυτά κάθε μέρα. Οι πιθανότητες να τα κάνουν οι ηθοποιοί σας πολύ χειρότερα, είναι πολύ μεγάλες.

2ον Μη δείχνετε σκηνές μπουζουκιού. 
Πρώτον μας έχετε μπαφιάσει. Δεύτερον δεν τις δείχνετε καλά. Τρίτον... Τέταρτον... κ.λ.π.
3ον Μην αφήνετε τους ηθοποιούς να μιλάνε. Δεν μπορούν.
4ον Μην αφήνετε τους ηθοποιούς να ξεβρακώνονται συνεχώς. Αυτό το μπορούν όλοι.


5ον Μην αφήνετε τους ηθοποιούς να ντύνονται όπως τους αρέσει. Μην τους αφήνετε να βάζουν φορέματα και παπούτσια της έσχατης μόδας, στις ταινίες που γυρίζετε στα χωράφια.


 6ον Μην αφήνετε τους ηθοποιούς να χτενίζονται όπως τους αρέσει. Μην τους αφήνονται να χτενίζονται σαν να πάνε σε δεξίωση, ενώ πάνε στα χωράφια.




 7ον Μην αφήνετε τους ηθοποιούς μας να βάφονται όπως τους αρέσει. Μην τους αφήνετε μαζί με το τσεμπέρι να φορούν και τις ψεύτικές βλεφαρίδες τους.
8ον Μην αφήνετε τους σκηνογράφους να σας στήνουν αυτά τα εσωτερικά. Είναι ψεύτικα. Και φαίνονται.


  9ον Μην επιμένετε να γράφετε και τα σενάρια. Είναι δύσκολη δουλειά.


  10ον Μην επιμένετε να σκηνοθετείτε. Είναι υπεύθυνη δουλειά.
Ηλίας Παπαδημητρακόπουλος
Η Πινακοθήκη της φτώχειας 
και της καταφρόνιας
Η μοναξιά και η αίσθηση ότι δεν σε θέλουν
 είναι η χειρότερη φτώχεια.
Μητέρα Τερέζα, 1910-1997, Καθολική καλόγρια, 
φιλάνθρωπος και Αγία
Ανακεφαλαιώνοντας, μια ιεραρχική κοινωνία δεν είναι δυνατή παρά μόνο αν βασίζεται στη φτώχεια και στην άγνοια.
George Orwell, 1903-1950, Βρετανός συγγραφέας
Δεν μπορεί να περιμένει κανείς να βρει ένα γενναιόδωρο και ευγενικό πνεύμα στα στήθη ανθρώπων που παλεύουν 
για το καθημερινό τους ψωμί.
Διονύσιος ο Αλικαρνασσεύς, 1ος αιών π.Χ., 
Αρχαίος Έλληνας ιστοριογράφος
Μη χάνετε τον καιρό σας με κοινωνικές έρευνες. 
Εκείνο που ενδιαφέρει το φτωχό, είναι η φτώχεια. 
Εκείνο που ενδιαφέρει τον πλούσιο, 
δεν μας ενδιαφέρει.
Τζωρτζ Μπέρναρντ Σω, 1856-1950, 
Ιρλανδός συγγραφέας, Νόμπελ 1925
Η φτώχεια τους εξασφάλισε την ελευθερία, 
μιας και οι επιθυμίες και οι περιουσίες 
είναι τα πιο ισχυρά δεσμά.
Edward Gibbon, 1737-1794, Άγγλος ιστορικός
"Ιστορία του ελληνικού Κινηματογράφου" Γιάννης Σολδάτος 
εκδόσεις Αιγόκερως   
Εικόνες: Retromaniax